HALA SİMSİYAH

Fransız Devlet Başkanı Charles de Gaulle'u (De Gol) herkes bilir ve çok iyi bir devlet adamı olduğu söylenir. Birde yaveri varmış De Gol'un; çok tatavatsız, ne zaman, nered ne konuşacağını bilmeyen adam. İsmi de var fakat şimdi hatırlayamadım. Bu Yaver'in tatavatsız olduğunu De Gol dahil herkes bilirmiş fakat iyi bir devlet adamı olduğu için De Gol de göz yumar kendisinden geçemezmiş.

Kim bilir ne potlar kırmış ki De Gol bir ülkeyi ziyarete giderken hep tembihler; "Aman ha yine bir popt kırma." dermiş.

Bir gün üst düzey bir ziyaret için İngiltere'ye gideceklermiş. Daha gitmeden De Gol Yaverini çağırmış ve yine tekrarlamış "Ne olur? olur olmaz konuşup ta bizi rezil etme." demiş. Yaver "Kesinlikle konuşmam, sizleri rezil etmem, Başkanım" demiş ve İngiltereye gitmişler. Olacaktan kaçınılmaz derler ya; yemekte Bu tatavatsız Yaver ile İngiliz Kraliçesi Elizabet tesadüfen yan yana oturmuşlar.

Aralarında havadan sudan konuştuktan sonra mevzu bitmiş, konuşacak bir şey kalmayınca, patavatsız Yaver, Kraliçe' ye sormuş:"Matmazel elleriniz niçin bu kadar çok beyaz ve güzel?" diye. Kraliçe ne desin? "Şey... on seneden beri eldiven kullanıyorum, galiba ondan böyle beyaz ve güzel" demiş.

Bunun üzerine Yaver, Elizabet'e; "Hayret yahu, elli seneden beri kilot giyiyorum, kasıklarım hala simsiyah, görmek ister misiniz? Matmazel! demiş.

BEN NERDEYİM

Yine eskiden olduğunu anlatırlardı. Adana Emniyet Müdürlüğü, bir gece saat 04.00 sıraları, sarhoş bir Emniyet Amiri ile Haber Merkezinin karşılıklı telsiz muhaberesi:
Amir;
-45 14, Merkez
Merkez;
-Merkez dinliyor efendim.
-Bir ekip yollayın, gelsin beni alsınlar.
-Anlaşıldı efendim, 48 92 yı yolluyorum, mevkiinizi verir misiniz?
-Merkez, sorun da o işte, neredeyim bilmiyorum. Beni buldurun tamam.
-Efendim yerde mısınız, oto da mısınız?
-Sen ne biçim merkezsin? Çabuk buldur beni.
-Bulunduğun yer karanlık mıdır? Aydınlık mıdır? Tenha mı yoksa kalabalık mıdır?
-Evet, çok karanlık ve tenha. Hiç bir şey görünmüyor.
-Biz seni bulana kadar hareketsiz bekleyin. Olduğunuz yerdek ayrılmayın. Geliyoruz tamam.
-Merkez, senin mevkiin neresi? Bekliyorum, geç kalmayın tamam.
Sonunda bulunmuş. Amir bey, evinden anons ediyormuş. Elektrikler kesilmiş te karanlıkta kalmış.

BABASI BİLİNMİYOR

Yine eskiden olduğunu anlatırlar. Adana Sarıçam Karakolu bölgesinde oturan vatandaşlardan biri günün birinde bir çocuğa çarpar.

Telsız konuşmalarını birlikte dinleyelim:
Ekip
-Çocuğa at arabası çarpmış, hastaneye kaldırılmış, biz seyir halindeyiz.
Merkez
-Nereye seyir halindesiniz?
-Bilmiyoruz efendim. Siz söyleyin.
-Siz at arabasını yakalamağa çalışın. Ben hastaneye başka ekip yollarım.
-Anlaşıldı efendim, at arabası yıldırım gibi giderken yakaladık.
-At arabasını yakaladınız. Doğru mudur?
-Evet efendim.
-Aferin çocuklar siz harikasınız. Alkollu mudur. İyi bir üst araması yapın ve atın kimliğini verin, siz gelene kadar ben alkol muayenesi için baytara yazayım.
-Efendim atın kimliği üzerinde yok. Sahibinin beyanına göre; siz 'kır at' yazabilirsiniz. On iki yaşlarında, annesi safkan , babası bilinmiyor, Adana doğumlu, Kiremithanede bila no'lu ağırda kalır,  tamam.

-Anlaşıldı, at ve arabası bir de sürücüsü ile karakola intikal edin.